در ستایش خودم.

خودمو دوس دارم. الکی

شمارو دوس دارم. الکی

دلایلی ک وجود داره تا بشه خودم رو دوس داشته باشم :

1- وبلاگ دارم

2- غیراجتماعی و منزوی ام

3- چهره م بد نی

4- به کسی بدی نمیکنم تا جایی ک از دستم میاد

5- گاهی فکر میکنم ک دارم خلق میکنم

6- کم دروغ میگم

7- از خودنمایی بدم میاد

8- خیلی جاها بی ملاحظه حرف دلم رو میزنم

9- به پوچی رسیدم

10- میتونم از چیزای خاص لذت ببرم مثلا فیلم های سینمایی.انیمیشن ها. موسیقی ها. نوشته ها. ورزش ها.

اینو که گفتم یاد روسیچکی افتادم. سبک بازی روسیچکی رو باید فهمید. باید زیبایی شو درک کرد. بیرون پا توی فوتبال خیلی مهمه برا من. بازیکن در موقعیتی قرار میگیره که سانتر با داخل پا یا بدون کات (سخته اینجور سانتزی خوب از آب دربیاد) مناسب اون موقعیت نیست. اکثرا ترجیح میدن موقعیتو فراهم کنن. یعنی مثلا سره توپ بزنن یا دوتا دریبل کنن یا بندازن فرار کنن که بتونن با داخل پا سانتر کنن. ولی یک بازیکن کامل باید توی شرایطش در لحطه سریع ترین و بهترین تصمیمو بگیره. باید توانایی این رو داشته باشه که هر مدل پاسی رو بفرسته. رو سیچکی این توانایی رو داره. و از بیرون پاش خیلی خوب استفاده میکنه.

یکی دیگه تکل هاش.

بازیکنی که خوب تکل میزنه رو خیلی دوست دارم. هم خوب تکل میزنه. هم خوب دنبال توپ میره.

حفظ توپ هم که دیگه هیچی... رو دست نداره.

بازی سازیش هم که دیگه پوف.

کلا دیگه پوف.

خدافظ